Γράφει η Νεφέλη Κουζή
Στην μεταπολεμική περίοδο, ο εμφύλιος πόλεμος της Κορέας διακρίνεται ως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα των εντεινόμενων ιδεολογικών εντάσεων της εποχής. Η Ελλάδα, έχοντας μόλις φτάσει στο τέλος του δικού της εμφυλίου, ήθελε να αποκρυσταλλώσει την θέση της στην καινούργια ιδεολογική πραγματικότητα. Για τον λόγο αυτό, παρείχε καθ’ όλη την διάρκεια της σύρραξης στρατιωτική ενίσχυση, υπό την σημαία των Ηνωμένων Εθνών. Στην παρούσα ανάλυση θα εξετασθούν τα κίνητρα που ώθησαν την Ελλάδα να λάβει μέρος στην συμμαχική επιχείρηση, καθώς και η συνολική συνεισφορά του ελληνικού σώματος μέχρι την υπογραφή της ανακωχής στις 27 Ιουλίου του 1953. Επιπλέον, θα αποτιμηθεί ο διπλωματικός και πολιτικός αντίκτυπος της στρατιωτικής συμβολής, που είχε ως αποτέλεσμα την εμβάθυνση των σχέσεων μεταξύ Ελλάδας και Κορέας, αλλά και την αναγνώριση της ελληνικής προσφοράς από διεθνείς οργανισμούς και σημαντικούς διεθνείς δρώντες.
Μετά την ρίψη των δύο ατομικών βομβών και την ταυτόχρονη κήρυξη πολέμου από τη Σοβιετική Ένωση, η Ιαπωνία βρέθηκε σε ένα αδιέξοδο, με μόνη επιλογή την παραίτηση. Στις 15 Αυγούστου του 1945, ο αυτοκράτορας Χιροχίτο ανακοίνωσε μέσα από το ραδιόφωνο στον λαό του την παράδοση της χώρας του, αναφέροντας ότι η Ιαπωνία θα αποδεχθεί την Συνθήκη του Πότσνταμ, και όλες τις προβλεπόμενες διαδικασίες (Atomic Heritage Foundation, n.d.). Οι Συμμαχικές Δυνάμεις ανέλαβαν την απομάκρυνση και τον αφοπλισμό του Ιαπωνικού στρατού από τα πρώην κατεχόμενα εδάφη, καθώς και την μεταπολεμική διοίκηση της χερσονήσου.
Ένα από τα κατεχόμενα αυτά εδάφη ήταν και η Κορέα. Η Κορέα βρισκόταν υπό την κυριαρχία της αυτοκρατορικής Ιαπωνίας επί τριανταπέντε χρόνια, έχοντας στερηθεί σε αυτό το διάστημα την πολιτική της αυτονομία (Schnabel, 1992, σ.3). Ως απόρροια, υπήρχε εγχώρια εκείνη την περίοδο ένα κατακρεουργημένο πολιτικό σύστημα, το οποίο ανέλαβαν οι Συμμαχικές Δυνάμεις να ανοικοδομήσουν (Harriman, 1945). Τα σοβιετικά στρατεύματα είχαν ήδη ξεκινήσει να προσχωρούν στην επικράτεια με αυτόν τον σκοπό. Ωστόσο, είχαν καταφθάσει με γρηγορότερο ρυθμό σε σχέση με τα αμερικανικά στρατεύματα, δημιουργώντας μία ανησυχία στην Αμερικανική πλευρά. Συνεπώς, προτάθηκε από τους Αμερικανούς μία de facto γραμμή διαχωρισμού, ο 38ος παράλληλος, διαιρώντας τη χερσόνησο σε Βόρεια και Νότια (Schnabel, 1992, σ.9). Με αυτή την πρωτοβουλία, περιορίστηκε η ορμή των σοβιετικών στρατευμάτων ωσότου να φτάσουν οι αμερικανικές δυνάμεις (Schnabel, 1992, σ.9).
Στη Διάσκεψη των Υπουργών Εξωτερικών στην Μόσχα από την 16η έως την 26η Δεκεμβρίου του 1945, ιδρύθηκε η Κοινή Επιτροπή των Συμμάχων. Κύριος στόχος της Επιτροπής ήταν η σύσταση μεταβατικής κυβέρνησης μέσα σε ένα διάστημα πέντε ετών, ώστε να διαμορφωθεί ανεξάρτητη κυβέρνηση μέσω εθνικών εκλογών (Harriman, 1945). Οι σχέσεις όμως των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ένωσης μέσα στις εντάσεις του Ψυχρού Πολέμου ήταν αλλοιωμένες, κάτι που οδήγησε σε ασυμφωνία μεταξύ των δύο και την αναβολή των συσκέψεων την 8η Μαΐου του 1946 (Ohn, 2010, σ.27). Η δυσαρέσκεια του κορεατικού λαού για την παρέμβαση των τρίτων κρατών στη χώρα τους δημιούργησε αλλεπάλληλες εντάσεις και συγκρούσεις. Σε αυτό το σημείο, φθάνοντας σε αδιέξοδο λόγω των αναταραχών, η αμερικανική κυβέρνηση πήρε την πρωτοβουλία να παραπέμψει το θέμα στην Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο και εξετάστηκε την 23η Σεπτεμβρίου του 1947 (Ohn, 2010, σ.28). Αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων ήταν το Ψήφισμα 112(ΙΙ), με το οποίο αποφασίστηκε η διεξαγωγή εκλογών το αργότερο έως την 31η Μαρτίου του έτους 1947, υπό την επίβλεψη μίας ad hoc συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, την United Nations Temporary Commission on Korea. Αφότου είχε εγκαθιδρυθεί η νέα κυβέρνηση, τα ξένα στρατεύματα θα αποχωρούσαν. Η Σοβιετική Ένωση αντιτάχθηκε της πρωτοβουλίας, δυσχεραίνοντας περεταίρω την κατάσταση. Ήταν πλέον εμφανές ότι οι δύο κυβερνήσεις δεν ήταν διατεθειμένες να συνεργαστούν, καθώς έβαζαν ως προτεραιότητα το δικό τους συμφέρον (Ohn, 2010, σ.28).
Παρά τις δυσκολίες, διεξήχθησαν επίσημες εκλογές στη Νότια Κορέα στις 10 Μαΐου του 1948, ιδρύοντας την Δημοκρατία της Κορέας, με πρώτο της πρόεδρο τον Σίνγκμαν Ρι (Ohn, 2010, σ.29). Η Βόρεια Κορέα δεν δίστασε να ακολουθήσει, με την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας, στις 25 Αυγούστου του 1948, με πρόεδρο της τον Κιμ Ιλ-Σουνγκ (Καζαμίας, 2022, σ.22; Κατσίγερα et al., 2024). Με την αποχώρηση των στρατευμάτων και από τις δύο πλευρές, όπως είχε συμφωνηθεί, συγκροτήθηκε αυτόνομος στρατός (Καζαμίας, 2022, σ.23). Σε αντίθεση με τον στρατό του νότου, ο βορράς εξοπλίστηκε από τη Σοβιετική Ένωση με βαρύ οπλισμό και υπολογίσιμη αεροπορική δύναμη (Καζαμίας, 2022, σ.23). Ως εκ τούτου, η Βόρεια Κορέα είχε γίνει συγκριτικά ισχυρότερη, αποκτώντας έτσι αυτοπεποίθηση για οποιαδήποτε εξέλιξη (Ohn, 2010, σ.37). Μεταξύ των ετών 1949 και 1950, ξέσπασαν μικρής κλίμακας συνοριακές επιθέσεις (Schnabel, 1992, σ.38). Η κλιμάκωση των συνθηκών προετοίμασε τη Βόρεια Κορέα ψυχολογικά για σύγκρουση. Μόλις πήρε την έγκριση του Ιωσήφ Στάλιν, ο στρατός του βορρά εισέβαλε στη Νότια Κορέα, στις 4 το πρωί της 25ης Ιουνίου του 1950 (Schnabel, 1992, σ.61). Συντονισμένες ομάδες πεζικού απώθησαν κάθε αντίσταση, καταστρέφοντας τα πάντα στον δρόμο τους, προχωρώντας με σφοδρότητα προς τους στόχους τους. (Schnabel, 1992, σ.61). Η εισβολή καταδικάστηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ με τα Ψηφίσματα 82 και 83 τον Ιούνιο του 1950 ως παραβίαση της ειρήνης, καλώντας τα βορειοκορεατικά στρατεύματα να εκκενώσουν την περιοχή το συντομότερο δυνατό (Seoul Metropolitan Government, n.d.). Με βάση το Ψήφισμα 84 έναν μήνα μετά, συγκροτήθηκε μια διεθνής συμμαχία υπό την διοίκηση των ΗΠΑ, την United Nations Command (Καζαμίας, 2022, σ.30). Είχε γίνει εμφανής η ανάγκη αποκλιμάκωσης του βορειοκορεατικού στρατού και της αποκατάστασης των ισορροπιών.
Το 1950, η Ελλάδα βρισκόταν σε μία περίοδο ανασφάλειας. Μόλις είχε τελειώσει ο εμφύλιος πόλεμος και η μετεμφυλιακή κυβέρνηση όφειλε να θέσει τον πολιτικό προσανατολισμό της χώρας. Παρ’ όλο που η Κορέα δεν έχει ουδεμία συσχέτιση με την Ελλάδα, η τελευταία θέλησε να συμμετάσχει στον εμφύλιο πόλεμο (Καζαμίας, 2022, σ.34). Βασικός της στόχος ήταν η παραδειγματική αντίδραση εναντίον της κομμουνιστικής επιρροής, δείχνοντας έτσι στις χώρες της Δύσης, και κυρίως στις ΗΠΑ, ότι είναι πλήρως αφοσιωμένη στις δημοκρατικές αρετές (Καζαμίας, 2022, σ.34). Επιπλέον, η συμμετοχή της θα της εξασφάλιζε μία καλύτερη εντύπωση στα μέλη του ΝΑΤΟ, ευνοώντας τις πιθανότητες να κατοχυρώσει την εξαιρετικά επιζητούμενη θέση της στον οργανισμό (Καζαμίας, 2022, σ.34). Το άρθρο 5 της ιδρυτικής Συνθήκης του ΝΑΤΟ αναφέρει την οποιαδήποτε απειλή κυριαρχίας ενός μέλους της ως απειλή όλων, και με την ευάλωτη θέση της Ελλάδας ανάμεσα στα κομμουνιστικά γειτονικά κράτη, αυτό θα της παρείχε την ασφάλεια που χρειαζόταν (Καζαμίας, 2022, σ.34). Ένας άλλος λόγος, ήταν και η ένδειξη ευγνωμοσύνης στις ΗΠΑ για την βοήθεια που παρείχαν στην Ελλάδα την περίοδο του δικού της εμφυλίου (Καζαμίας, 2022, σ.37). Λαμβάνοντας υπόψη τα προαναφερθέντα, ήταν καθοριστικής σημασίας η ανταπόκριση της όταν κλήθηκε από τις ΗΠΑ να συμμετάσχει στη διεθνή συμμαχία των Ηνωμένων Εθνών.
Καθ’ όλη την διάρκεια του πολέμου της Κορέας, η Ελλάδα πολέμησε υπό την σημαία των Ηνωμένων Εθνών. Ήταν ένα από τα συνολικά εικοσιένα κράτη που παρείχαν στρατιωτική βοήθεια στη συγκεκριμένη συμμαχία, ήταν επίσης η πέμπτη στη σειρά με τη μεγαλύτερη στρατιωτική συμβολή (Πρεσβεία Ελλάδας στην Κορέα, 2023). Για την υλοποίηση του έργου της, η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να συγκροτήσει μία εκστρατευτική δύναμη που θα συμπεριλάμβανε πεζικές και αεροπορικές δυνάμεις, και να τις αποστείλει το συντομότερο στην Κορέα. Αρχικά, είχε συγκροτηθεί μία ταξιαρχία 3.500 ανδρών αλλά κατόπιν συνεννόησης με τη Διοίκηση των Ηνωμένων Εθνών και βάσει των τότε τρεχουσών αναγκών, ο αριθμός αυτός περιορίστηκε σε 1.000 άνδρες (Mermigidis, 1995, σ.415). Η μονάδα ονομάστηκε «Εκστρατευτικόν Σώμα Ελλάδος» (εφεξής ΕΚΣΕ) (Καζαμίας, 2022, σ.76).
Το ΕΚΣΕ συμμετείχε σε μια πληθώρα επιχειρήσεων, τόσο αμυντικών όσο και επιθετικών, ξεχωρίζοντας για την επίδοση και την επιμονή του. Η πρώτη μεγάλης κλίμακας επιχείρηση ήταν στο ύψωμα 381 της Γουόντζου, στις 30 Ιανουαρίου του 1951 (Καζαμίας, 2022, σ.103) Το ΕΚΣΕ απέκρουσε μέσα στην νύχτα διαδοχικές επιθέσεις από τους αντιπάλους. Η επόμενη κρίσιμη αναμέτρηση σημειώθηκε στις 3 και 4 Οκτωβρίου στο ύψωμα 313, το γνωστό ως «Scotch Hill», η οποία ήταν μέρος της μεγαλύτερης κλίμακας επιχείρησης «Commando» (Mermigidis, 1995, σ.417). Το έδαφος του συγκεκριμένου υψώματος δεν ευνοούσε τις προσπάθειες των στρατιωτών. Ωστόσο, το ύψωμα καταλήφθηκε στις 5 Οκτωβρίου, μετά από μία σφοδρή τριήμερη μάχη. Πήραν μέρος επίσης στις επιχειρήσεις των υψωμάτων Little Nori, Big Nori και Kelly τον Σεπτέμβριο του 1952 (Καζαμίας, 2022, σ.106). Τις τελευταίες μέρες του Οκτωβρίου, το ΕΚΣΕ εγκαταστάθηκε στην λεγόμενη γραμμή Missouri, την βάση της αποστρατικοποιημένης ζώνης (Mermigidis, 1995, 418). Σε όλο το διάστημα από τις αρχές του 1953 μέχρι και τον Ιούλιο ήταν μία ήσυχη περίοδος στο μέτωπο, κυρίως λόγω των δύσκολων καιρικών συνθηκών (Καζαμίας, 2022, σ.111). Η εκλογή του Αϊζενχάουερ ως Προέδρου των ΗΠΑ, σε συνδυασμό με την παύση των εχθροπραξιών, δημιούργησαν ένα κλίμα κατάλληλο για την επανεκκίνηση των διαπραγματεύσεων (Καζαμίας, 2022, σ.111). Η προσπάθεια από εδώ και πέρα, ήταν να διατηρηθεί η γραμμή Missouri, μία προσπάθεια την οποία έβαλαν στόχο να διαταράξουν οι κινεζικές επιθέσεις (Καζαμίας, 2022, σ.112).
Η πιο ευρέως γνωστή σύγκρουση, είναι αυτή του υψώματος Χάρι, το καλοκαίρι του 1953. Το ύψωμα αυτό, είχε μεγάλη στρατηγική σημασία. Έδινε το προτέρημα στα αντίπαλα στρατεύματα, να βομβαρδίζουν τις συμμαχικές δυνάμεις με ακρίβεια. Από την άλλη πλευρά, ήταν για τους συμμάχους η κύρια γραμμή άμυνας, την οποία ήταν διατεθειμένοι να υπερασπιστούν με κάθε τρόπο (Καζαμίας, 2022, σ.113). Το ΕΚΣΕ βρέθηκε στο ύψωμα στις 16 Ιουνίου, αντιμετωπίζοντας έντονες επιθέσεις, με έναν λόχο περίπου 150 ανδρών (Καζαμίας, 2022, σ.117). Οι συνολικές απώλειες για το ΕΚΣΕ στο ύψωμα Χάρι ήταν πέντε νεκροί, και δεκαεννέα τραυματίες. Τον επόμενο μήνα, υποστήριξαν τις συμμαχικές δυνάμεις στην μάχη της περιοχής Κόυμσονγκ, καταφέρνοντας μέχρι την ημέρα της ανακωχής να αποκρούσουν την εισβολή των κινεζικών στρατευμάτων, αναγκάζοντάς τους να υποχωρήσουν με βαριές απώλειες στις αρχικές τους θέσεις (Καζαμίας, 2022, σ.119). Λίγες μέρες μετά, έλαβαν μία Εύφημη Μνεία από τον υποστράτηγο Reuben E. Jenkins ως ένδειξη ευγνωμοσύνης (Υπουργείο Εξωτερικών της Κορέας, 1973).
Στις 12 Ιουλίου, οι δύο πλευρές συμφώνησαν με τους όρους της ανακωχής, με την υπογραφή του εγγράφου στις 27 Ιουλίου του 1953, σηματοδοτώντας την παύση αυτού του αιματοβαμμένου κεφαλαίου της ιστορίας της Κορέας. Αργότερα, μεταξύ 5 Αυγούστου και 23 Δεκεμβρίου ακολούθησε και η ανταλλαγή των αιχμαλώτων (Καζαμίας, 2022, σ.137). Συνολικά, η στρατιωτική συμβολή των Ελλήνων αποτιμάται σε 10.255 άνδρες και επτά αεροσκάφη C-47 Dakota, από τα οποία τέσσερα καταστράφηκαν (Rubin, 2023). Οι Συμμαχικές απώλειες, εκτιμήθηκαν σε 1.057.342 θανάτους και τραυματισμούς. Το ΕΚΣΕ αποτελούσε το 4,15% των συνολικών απωλειών των συμμάχων, με 196 απολεσθέντες, και 610 τραυματίες (Πρεσβεία Ελλάδας στην Κορέα, 2023). Το ελληνικό τάγμα στη διάρκεια της υπηρεσίας του δέχτηκε μια πληθώρα αναγνωρίσεων. Δεκαοκτώ συγχαρητήρια τηλεγραφήματα, εύφημες μνείες, ημερήσιες διαταγές που στάλθηκαν ή απονεμήθηκαν στο ίδιο το ΕΚΣΕ ή και στην πολεμική του σημαία (Καζαμίας, 2022, σ.201). Μετά τον επαναπατρισμό του σώματος, ο βασιλιάς Παύλος παρασημοφόρησε τη σημαία του (Καζαμίας, 2022, σ.202).
Η συνεισφορά της Ελλάδας στον πόλεμο συνέβαλε στην δημιουργία μίας σταθερής συνεργασίας ανάμεσα στα δύο κράτη. Στις 15 Απριλίου του 1961, οι διπλωματικές τους σχέσεις καθιερώθηκαν επισήμως, με την εγκαινίαση της πρεσβείας της Κορέας στην Αθήνα το 1973, και της Ελλάδας στην Σεούλ το 1991 αντίστοιχα. Έκτοτε, έχουν υλοποιηθεί προγράμματα πολιτιστικής ανταλλαγής αλλά και εμπορικής και οικονομικής συνεργασίας, εγκαθιδρύοντας ένα πλαίσιο αναπτυσσόμενων διμερών σχέσεων που διατηρείται έως και σήμερα (Πρεσβεία Κορέας στην Ελλάδα, 2005). Αξιοσημείωτη είναι και η αδελφοποίηση των πόλεων Σεούλ-Αθήνας, η οποία το 2026 συμπληρώνει είκοσι χρόνια από την εγκαθίδρυσή της (Seoul Metropolitan Government, n.d.). Επιπλέον, έχουν ανεγερθεί τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κορέα μνημεία για τους πεσόντες του πολέμου, στα οποία κατά καιρούς αποδίδεται φόρος τιμής από κυβερνητικά στελέχη (Πρεσβεία Κορέας στην Ελλάδα, 2005).
Συμπερασματικά, είναι πλέον ξεκάθαρο ότι με την συμμετοχή της σε αυτόν τον πόλεμο, έναν πόλεμο μακρινό και χωρίς εμφανή συμφέροντα για την Ελλάδα, προσπάθησε η τότε κυβέρνηση να καταφέρει τα εξής πράγματα. Αρχικά, να καθορίσει την θέση της, προσανατολίζοντας την χώρα στο δυτικό στρατόπεδο με τον πιο σαφή τρόπο. Εν συνεχεία, να γίνει η συμμετοχή της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ κάτι το ελκυστικό για τις Δυτικές δυνάμεις, δείχνοντας την αφοσίωση στα ιδεώδη των μελών της. Τέλος, να εξασφαλίσει την προστασία της από τα κομμουνιστικά κράτη με τα οποία συνορεύει. Εν κατακλείδι, φαίνεται ότι κατάφερε τους στόχους της, καθώς η Ελλάδα εξασφάλισε την θέση της στο ΝΑΤΟ στις 18 Φεβρουαρίου του 1952, ενώ κέρδισε επιπλέον και την αναγνώριση των ΗΠΑ και του ΟΗΕ για την συμβολή της στην προάσπιση των δημοκρατικών αξιών.
Βιβλιογραφία/Πηγές
Βιβλία:
Καζαμίας, Γ. (2022). Η Ελλάδα και ο Πόλεμος της Κορέας. Εκδόσεις ΕΣΤΙΑ.
Mermigidis, P. (1995). Greece’s participation in peacekeeping operations since 1950. Government of Canada Publications. Διαθέσιμο σε: https://publications.gc.ca/collections/collection_2009/forces/D63-3-2-1995.pdf
Schnabel, J. (1992). Policy and direction: The first year. U.S. Government Publishing Office. Διαθέσιμο σε: https://history.army.mil/portals/143/Images/Publications/catalog/20-1.pdf
Ακαδημαϊκές πηγές:
Ohn, C. (2010). The causes of the Korean War, 1950-1953. International Journal of Korean Studies, 14(2), 19-44. Διαθέσιμο σε: https://ciaotest.cc.columbia.edu/journals/ijoks/v14i2/f_0019548_16694.pdf
Πρωτογενείς πηγές:
Πρεσβεία Ελλάδας στην Κορέα. (2023). 70th anniversary of the Korean War’s armistice / Greece and the Korean War. Διαθέσιμο σε: https://www.mfa.gr/missionsabroad/en/republic-of-korea-en/news/70th-anniversary-of-the-korean-wars-armistice-greece-and-the-korean-war.html
Πρεσβεία Κορέας στην Ελλάδα. (2005). Diplomatic relations. Διαθέσιμο σε: https://gr.mofa.go.kr/gr-en/brd/m_6940/view.do?seq=614966&page=30
Υπουργείο Εξωτερικών της Κορέας. (1973). The History of the United Nations Forces in the Korean War: Vol.III. Διαθέσιμο σε: https://www.scribd.com/document/896163325/3-ROK-Paper-The-History-of-the-United-Nations-Forces-in-the-Korean-War-VOL-III-10-DEC-74#page=1
Atomic Heritage Foundation. (n.d.). The Jewel Voice Broadcast. National Museum of Nuclear Science & History. Διαθέσιμο σε: https://ahf.nuclearmuseum.org/ahf/key-documents/jewel-voice-broadcast/
Harriman, W. (1945). The Ambassador in the Soviet Union to the Acting Secretary of State. Office of the Historian. Διαθέσιμο σε: https://history.state.gov/historicaldocuments/frus1945v02/d268
Seoul Metropolitan Government. (n.d.). Sister & Friendship Cities. Διαθέσιμο σε: https://english.seoul.go.kr/policy/international-exchange/sister-friendship-cities/
Security Council Resolution 82. (1950). Security Council Report. Διαθέσιμο σε: https://www.securitycouncilreport.org/un-documents/document/chap-vii-sres-82.php
Security Council Resolution 83. (1950). Security Council Report. Διαθέσιμο σε: https://www.securitycouncilreport.org/un-documents/document/chap-vii-sres-83.php
United Nations General Assembly. (1947). The problem of the independence of Korea. United Nations Digital Library. Διαθέσιμο σε: https://digitallibrary.un.org/record/667165?v=pdf#files
Ειδησεογραφικές πηγές:
Κατσίγερα Μ., Μηνακάκης Β., Ποιμενίδου Α., Συροπλάκης Α. (2024). Σαν Σήμερα: 9 Σεπτεμβρίου 1948 – Ο Κιμ Ιλ-Σουνγκ ανακηρύσσει τη δημιουργία της Βόρειας Κορέας. Καθημερινή. Διαθέσιμο σε: https://www.kathimerini.gr/istoria/563208169/san-simera-9-septemvrioy-1948-o-kim-il-soyngk-anakiryssei-ti-dimioyrgia-tis-voreias-koreas/
Rubin, M. (2023). Greece must promote its Korean War legacy. eKathimerini. Διαθέσιμο σε: https://www.ekathimerini.com/opinion/1224661/greece-must-promote-its-korean-war-legacy/
Πηγή εικόνας:
UN Photo. (1956). Greek Troops from Korea Visit United Nations Headquarters. Διαθέσιμο σε: https://media.un.org/photo/en/asset/oun7/oun7659636