Γράφει η Αθηνά Κυριαντζή
Το 2013 η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, υπό τον πρόεδρο Xi Jinping, εγκαινίασε το εγχείρημα «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος», γνωστή ως “Belt and Road Initiative” (εφεξής BRI). Ένα φιλόδοξο σχέδιο επενδυτικών και αναπτυξιακών πρωτοβουλιών με αρχική επιδίωξη την διασύνδεση της Ανατολικής Ασίας με την Ευρώπη. Στην δεκαετία που ακολούθησε, η πρωτοβουλία επεκτάθηκε ραγδαία στην Αφρική, στην Ωκεανία και στην Λατινική Αμερική, διευρύνοντας τα όρια οικονομικής και πολιτικής παρουσίας της Κίνας. Ταυτόχρονα, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής (εφεξής ΗΠΑ) αντιλαμβάνονται το εγχείρημα ως μία ανησυχητική επέκταση της περιφερειακής κινεζικής ηγεσίας και ενδεχομένως της στρατιωτικής παρουσίας.
Η υλοποίηση έργων υποδομής και επενδύσεων συνιστά ένα πολυδιάστατο εγχείρημα, που εκτείνεται στους εξής τομείς: τον χερσαίο, “Silk Road Economic Belt” και τον θαλάσσιο, “21st Century Maritime Silk Road”. Υπό το πρίσμα αυτό, η Κίνα μέσω της BRI επιδίωξε να δημιουργήσει ένα δίκτυο υποδομών εκτεινόμενο σε στρατηγικούς τομείς, όπως τα σιδηροδρομικά δίκτυα, λιμένες, αγωγοί ενέργειας και τα τηλεπικοινωνιακά συστήματα, τα οποία λειτουργούν πρωτίστως ως γεωοικονομικοί μοχλοί ισχύος.
Η διάσταση αυτή αποτυπώνεται μέσω της γεωοικονομίας, όπως την περίγραφε ο Luttwak (1990). Η χρήση οικονομικών εργαλείων αντί στρατιωτικών μέσων, σε συνδυασμό με παράγοντες όπως η διεθνής οικονομία, η εθνική ασφάλεια και εξωτερική πολιτική (Thirlwell, 2010), θεμελιώνουν το όραμα της BRI. Αποτελεί, λοιπόν, χαρακτηριστικό παράδειγμα γεωοικονομικής στρατηγικής, καθώς ενώ προβάλλεται ως μία πλατφόρμα αμοιβαίας και επωφελούς εμπορικής συνεργασίας, στην πραγματικότητα δημιουργεί νέα δίκτυα πολιτικοοικονομικής μόχλευσης, που ενισχύουν την διεθνή επιρροή της Κίνας.
Η επιτυχημένη υλοποίηση της, η οποία διαφαίνεται στο γεωγραφικό εύρος της πρωτοβουλίας και στην βούληση των συμμετεχουσών χωρών, οφείλεται στη συνετή χρήση διαφόρων μέσων οικονομικής διπλωματίας (State Administration of Foreign Exchange, 2025).
Αναμφίβολα, η Κίνα ασκεί αποτελεσματικά την οικονομική διπλωματία λόγω της βαρύνουσας χρηματοδότησης, που διαθέτει. Παραδείγματος χάριν, τα ξένα συναλλαγματικά αποθέματα ανήλθαν, στα τέλη Αυγούστου του 2025, σε 3,2 τρισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, γεγονός που ενισχύει την ικανότητα της να διαθέτει “patient capital” σε μακροπρόθεσμες και μεγάλης κλίμακας επενδύσεις (State Administration of Foreign Exchange, 2025). Ο όρος αναφέρεται σε κεφάλαια μακροπρόθεσμου χαρακτήρα, τα οποία δεν αποσύρονται έναντι των βραχυπρόθεσμων διακυμάνσεων τον χρηματοπιστωτικών αγορών ή λόγω των μειώσεων των ταμειακών ροών. Επιπλέον, το στοιχείο της «υπομονής» παραπέμπει στην στήριξη νεότερων επιχειρήσεων μέσω φθηνών χρηματοδοτικών κεφαλαίων, τα οποία είτε θα αποδώσουν μελλοντικά είτε θα στηρίζουν στόχους χωρίς άμεση μεγιστοποίηση κέρδους (Deeg et al., 2016).
Επιπρόσθετα, ο δανεισμός από μη χρηματοπιστωτικά ιδρύματα της Δύσης ενισχύει περεταίρω την οικονομική αυτονομία της, ενώ διευρύνει την σφαίρα πολιτικής επιρροής (Horn et al., 2021). Η Ασιατική Τράπεζα Υποδομών και Επενδύσεων, η Τράπεζα Ανάπτυξης της Κίνας (CDB) και η Τράπεζα Εξαγωγών – Εισαγωγών της Κίνας (Eximbank) αποτελούν τους σημαντικότερους κρατικούς δανειστές (Simonov, 2025). Ωστόσο, τα δάνεια που διεξάγονται από τα παραπάνω τραπεζικά ιδρύματα παρέχονται με δυσμενείς όρους και χρηματοδοτούνται κυρίως μέσω χρέους και όχι μέσω βοήθειας, γεγονός που ενδέχεται να συμβάλλει στην λεγόμενη «διπλωματία της παγίδας χρέους» (Gelpern et al., 2021: Cheong, 2022). Η στρατηγική αυτή αποσκοπεί στην παροχή υπέρογκων δανείων, που υπερβαίνουν τις δυνατότητες αποπληρωμής τους με αποτέλεσμα να προκύπτει μία αυξανόμενη οικονομική και πολιτική εξάρτηση των κρατών-οφειλετών. Η παραχώρηση περιουσιακών στοιχείων στον δανειστή, όπως είναι οι λιμένες, αποτελεί άμεσο αποτέλεσμα αυτής της εξάρτησης (Himmer & Rod, 2023). Το έργο ταχείας σιδηροδρομικής σύνδεσης Τζακάρτα-Μπαντούνγκ, αξίας 6 δις. δολαρίων είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα εφαρμογής αυτής της στρατηγικής. Η υπέρβαση του κόστους κατασκευής του σιδηροδρόμου και η μετεγκατάσταση της πρωτεύουσας Νουσαντάρα στο Καλιμαντάν, επιδείνωσαν την περεταίρω διόγκωση χρέους και ενίσχυσαν την εξάρτηση της Ινδονησίας από τα κινεζικά δάνεια (Nabiilah & Sari, 2024 :Cheong, 2022).
Η προαναφερθείσα οικονομική ευρωστία της αντανακλάται σε μαζικά και σημαντικής εμβέλειας έργα υποδομών, που διευκολύνουν την εμπορική διασύνδεση αγορών και ενισχύουν την πολιτική της παρουσία (Khan, Shi, Ali, 2024).
Κομβικής σημασίας έργο είναι ο «οικονομικός διάδρομος» Κίνας και Πακιστάν (CPEC), μια πρωτοβουλία, που στοχεύει στην ανάπτυξη του λιμανιού Γκουαντάρ στο Μπαλουχιστάν. Το εν λόγω λιμάνι διαθέτει αξιοσημείωτο ενδιαφέρον λόγω της εγγύτητας του με την Ινδία και τα στενά του Ορμούζ (Khan, Shi, Ali, 2024). Σύμφωνα με τον Malik (2012), η συνολική παγκόσμια και περιφερειακή πολιτική της Κίνας άπτεται του λιμανιού. Η επιδίωξή της να διαφοροποιήσει τους εμπορικούς διαδρόμους εφοδιασμού της, αποφεύγοντας ευάλωτες θαλάσσιες οδούς, όπως είναι τα στενά της Μαλάκκας, σχετίζεται με την αμερικάνικη επιρροή, που συχνά ασκείται στην περιοχή. Υπό το πρίσμα αυτό, το λιμάνι του Γκουαντάρ αναδεικνύεται σε σημαντικό εμπορικό χώρο. Η δημιουργία μίας αυτόνομης σφαίρας κινεζικής επιρροής, και αφετέρου η μείωση του χρόνου μεταφοράς προς και από την Μέση Ανατολή και την Αφρική αυξάνει τα γεωοικονομικά οφέλη της χώρας.
Επιπλέον, αποτελεί ένα έργο με σημαντικές ενεργειακές καταβολές. Οι υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης σε συνδυασμό με τη σταθερή αύξηση πληθυσμού εντείνουν την ενεργειακή ζήτηση της Κίνας (World Bank Group, 2024). Η σύνδεση του λιμανιού Γκουαντάρ με την Κασγκάρ στη Δυτική Κίνα συνοδεύεται από 16 έργα που συμβάλλουν στην κάλυψη των ενεργειακών αναγκών της και κατά επέκταση στην δημιουργία νέων εμπορικών ροών ενισχύοντας την γεωπολιτική παρουσία και στην περιοχή του Ινδικού Ωκεανού (China-Pakistan Economic Corridor Authority, 2023).
Ωστόσο, η ανάπτυξη των υποδομών μέσω της εξόρισης φυσικών πόρων δεν διαθέτει πάντα θετικό πρόσημο. Η απώλεια της βιοποικιλότητας και η εκπομπή αερίων του θερμοκηπίου είναι μερικά από τα πρωτοφανή απότοκα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η περιοχή της Νοτιοανατολικής Ασίας. Συγκεκριμένα, τόσο οι χερσαίες, όσο και οι θαλάσσιες διαδρομές της BRI διασταυρώνονται με βασικές προστατευόμενες περιοχές, καθώς και με καίριες ζώνες βιοποικιλότητας, γεγονός, που απειλεί άμεσα διάφορα είδη, μεταξύ των οποίων και κρισίμως κινδυνεύοντα (Ng et al., 2020). Πρόκειται, λοιπόν, για ένα εγχείρημα, το οποίο ενδέχεται να υπερέχει σε σημασία της αξίας, που προσδίδουν τα οικονομικά οφέλη (Li et al., 2017).
Παρά τις περιβαλλοντικές προκλήσεις, η Κίνα παρουσιάζει την BRI ως ένα εργαλείο «Πράσινης Μετάβασης». Ήδη από το 2017, άρχισε να πλαισιώνεται από όρους, όπως αυτόν της «πράσινης ανάπτυξης» ή του «οικολογικού εκπολιτισμού» (Ministry of Ecology and Environment of the People’s Republic of China, 2017). Ωστόσο, η έννοια της “Green BRI” φαίνεται να αποτελεί περισσότερο στρατηγικό εργαλείο “greenwashing” (Harlan, 2020). Συγκεκριμένα, η μετατόπιση της κινεζικής στρατηγικής προς «πράσινα» σχέδια δράσης εξηγείται από παράγοντες, όπως είναι η αρνητικά εμφορούμενη δυτική δημοσιογραφική κάλυψη των εξωτερικών επενδύσεων της Κίνας. Ούσα επιζήμια για την διεθνή εικόνα της και σε συνδυασμό με την αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από την Συμφωνία του Παρισιού το 2017, η Κίνα ήρθε αντιμέτωπη με ζητήματα διεθνούς νομιμοποίησης αφενός, και αφετέρου κλήθηκε να καλύψει το κενό ηγεσίας στην παγκόσμια περιβαλλοντική διακυβέρνηση (Zhang et al., 2017). Παράλληλα, υπάρχει μία σημαντική μερίδα κινέζων επιχειρηματιών, που αναγνωρίζουν τις οικονομικές ευκαιρίες που προσφέρουν εταιρείες χαμηλών εκπομπών άνθρακα, επιτρέποντας τους να επεκτείνουν τις δραστηριότητες τους σε διεθνείς αγορές (Shuai et al., 2021). Συνεπώς, η «πράσινη BRI» γίνεται αντιληπτή τόσο ως μία οικονομική ευκαιρία όσο και ως ένα εργαλείο διπλωματικής επιρροής.
Το πράσινο αφήγημα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία άσκησης ήπιας ισχύος. Ο όρος «ήπια ισχύς» ή αλλιώς “soft power” επινοήθηκε το 1990 και σύμφωνα με τον Nye (1990), αναφέρεται στην ικανότητα ενός κράτους να πείθει άλλες χώρες να κάνουν αυτό, που θέλει ή να επιθυμούν αυτό που θέλει, μέσα από τη συναίνεση και τη συνδιαμόρφωση, αντί μέσω καταναγκασμού ή καταναγκαστικών μέτρων. Σε αυτή την περίπτωση, η ελκυστικότητα των αξιών, του πολιτισμού και της διεθνούς νομιμοποίησης αποτελούν στρατηγικά εργαλεία διαμόρφωσης των διεθνών σχέσεων.
Ωστόσο, τα ζητήματα ελλιπής διαφάνειας και απουσίας λογοδοσίας, που παρατηρούνται στο Μυανμάρ (International Commission of Jurists, 2017) αναδεικνύουν τις προκλήσεις της κινεζικής ήπιας ισχύς. Όπως αναφέρει ο Nye (2011), η ήπια ισχύς εξαρτάται από το εκάστοτε πλαίσιο και πρέπει να καλλιεργείται συνεχώς μέσω πολιτικών και αφηγήσεων. Σε αυτό το πλαίσιο, η δημόσια διπλωματία διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο στη διαχείριση και την προβολή της ήπιας ισχύος μίας χώρας.
Υπό αυτό το πρίσμα, η Κίνα επιχειρεί να διαμορφώσει τη ρητορική της γύρω από έννοιες όπως είναι η πολυμέρεια, η εξάλειψη της φτώχειας, η αναπτυξιακή σύγκλιση (catch-up development), καθώς και γύρω από την αμοιβαία επωφελή συνεργασία (win-win cooperation). Η αφηγηματική αυτή προσέγγιση επιδιώκει να προωθήσει την συμπεριληπτική παγκοσμιοποίηση (Liu & Dunford, 2016) καθώς και να απομακρύνει κριτικές περί παγίδας χρέους, που συχνά επιβαρύνουν την διεθνή της εικόνα. Αντίστοιχες τεχνικές ρητορικής χρησιμοποιούνται και σε ομιλίες όπως αυτή στο Bo’aozhen το 2015, όπου τονίστηκε η σημασία του αμοιβαίου σεβασμού για τα κοινωνικά συστήματα της Νοτιοανατολικής Ασίας και της εθνικής κυριαρχίας (State Council Information Office, 2015). Επιπλέον, στο έγγραφο “Vision and Actions on Jointly Building Silk Road Economic Belt and 21st Century Maritime Silk Road” (Ministry of Foreign Affairs of the People’s Republic of China, 2015) παραλείπονται αναφορές στην BRI ως γεωπολιτικό πρόγραμμα. Αντιθέτως, παρουσιάζεται ως ένα ουδέτερο και αποπολιτικοποιημένο εγχείρημα οικονομικής ανάπτυξης και πολιτισμικών συναλλαγών.
Ταυτόχρονα, μέσο άσκησης «ήπιας ισχύος» αποτελεί και η φαινομενική υιοθέτηση φιλελεύθερων δυτικών αξιών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ομιλία του Προέδρου Xi Jinping στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ το 2017, όπου τόνισε την σημασία του ελεύθερου εμπορίου και της οικονομικής παγκοσμιοποίησης (World Economic Forum, 2017). Αλλά και μετέπειτα παραδείγματα, όπως αυτό της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών τον Σεπτέμβριο του 2025, αναδεικνύουν την δέσμευση της Κίνας σε δυτικές αξίες (The Wall Street Journal, 2025).
Η ραγδαία ανάπτυξη της κινεζικής οικονομίας και βιομηχανίας ενδέχεται να δημιουργήσει νέα κέντρα εξάρτησης, δεδομένης μάλιστα της κομβικής θέσης της Κίνας σε παγκόσμιες εμπορικές διαδρομές. Η ισχυρή παρουσία της Κίνας στον Ινδικό Ωκεανό, για παράδειγμα, αποτελεί σημαντικό τροφοδότη ανασφάλειας και διατάραξης της διαχρονικής θέσης των ΗΠΑ στην περιοχή (White, 2020)
Τα τελευταία χρόνια, οι ΗΠΑ, υπό την προεδρία του Donald Trump, έχουν αναλάβει σημαντικά μέτρα. Η υπογραφή του νόμου “Better Utilization of Investments Leading to Development” (BUILD ACT) έθεσε τα θεμέλια της Διεθνής Αναπτυξιακής Χρηματοδοτικής Εταιρείας (DFC) των ΗΠΑ, η οποία αποσκοπεί στην χρηματοδότη έργων υποδομής στον αναπτυσσόμενο κόσμο (Lew & Roughead, 2021). Μέχρι σήμερα, έχουν διατεθεί 50 δισεκατομμύρια δολάρια σε 114 χώρες από την δημιουργία της (DFC, 2014). Επιπλέον, το πρόγραμμα “China and Transformational Exports Program” (CTEP), το οποίο δημιουργήθηκε το 2019 από το Κογκρέσο, παρέχει υποστήριξη σε Αμερικανούς εξαγωγείς, που αντιμετωπίζουν τα απότοκα της οικονομικής ανόδου της Κίνας σε τομείς, όπως η τεχνητή νοημοσύνη, η βιοτεχνολογία και οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (Runde, 2024). Πρόκειται επομένως για πρωτοβουλίες, οι οποίες δεν περιορίζονται στην οικονομική στήριξη, αλλά πρωτίστως εξυπηρετούν το γεωπολιτικό ανταγωνισμό (EXIM Bank, 2025).
Αντιθέτως, η Ευρωπαϊκή Ένωση (εφεξής ΕΕ) ακολουθεί μία πιο ισορροπημένη προσέγγιση. Η ομιλία, που εγκαινίασε την Global Gateway, της Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ursula von der Leyen, ανέδειξε την αντίθεση με την BRI. Οι κατηγορίες της περί «διπλωματικής παγίδας χρέους», στην περίπτωση του λιμανιού Hambantota στη Σρι Λάνκα, υπογράμμισε την ορθή λειτουργία των ευρωπαϊκών προτύπων εν αντιθέσει της προβληματικής σχέσης της κινεζικής κυβέρνησης με τους εταίρους της (Europe Commission, 2021). Παράλληλα, η πανδημία COVID-19 τροφοδότησε την στρατηγική “de-risking” (Downes & Lai, 2025). Ισορροπώντας μεταξύ της ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας και της μη πλήρης και ολοκληρωτικής απομάκρυνσης (decoupling) από την Κίνα, η ΕΕ ακολουθεί μία στρατηγική μακροπρόθεσμου προσανατολισμού (European Parliament, 2024). Ωστόσο, η θέση της ΕΕ ως προς την BRI διαφαίνεται κατακερματισμένη. Χώρες όπως η Ουγγαρία, η Ελλάδα και η Σερβία έχουν εκφράσει το ενδιαφέρον τους μέσω της συμμετοχής του στο «Μνημόνιο Κατανόησης» (Miao, 2021). Αντιθέτως, η Ιταλία ανακοίνωσε το 2023, πως δεν θα προχωρούσε στην ανανέωση του (Mazzocco & Palazzi, 2023) καθιστώντας εμφανείς τις προκλήσεις για τη διαμόρφωση μίας ενιαίας και συνεκτικής ευρωπαϊκής πολιτικής.
Συνοψίζοντας, η Πρωτοβουλία «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος» αποτελεί ένα πολυδιάστατο πρόγραμμα με φιλόδοξά έργα, τα οποία εκτείνονται πέραν της οικονομικής αναγέννησης της Κίνας. Πρόκειται για μία διαδικασία αναδιαμόρφωσης της παγκόσμιας τάξης, κατά την οποία αποκαλύπτεται η αδυναμία ή απροθυμία της Δύσης να αρθρώσει ένα ενιαίο δυναμικό πόλο επιρροής και στον αντίποδα, η προθυμότατα της Κίνας να καλύψει το υφιστάμενο κενό ηγεσίας, έχοντας αντιληφθεί πλήρως την λογική της γεωοικονομίας. Υπό αυτό το πρίσμα, το δίπολο συνεργασίας και επιφυλακτικότητας καθορίζει τις διεθνείς σχέσεις, αναδεικνύοντας την αβεβαιότητα σε κυρίαρχο γνώρισμα του 21ου αιώνα.
Βιβλιογραφία / Πηγές
Βιβλία
Nye, J. (1990). Bound to lead: The Changing nature of American power. Basic Books.
Zhang Xiaotong. (2024). China’s Modern Economic Statecraft. Taylor & Francis. Διαθέσιμο σε: https://doi.org/10.4324/9781003270379
Άρθρα από ακαδημαϊκές πηγές
Chauhan, P. (2019). Implications for India’s Energy Security. Indian Journal of Asian Affairs, 32(1/2), 119–152. Διαθέσιμο σε: https://doi.org/10.2307/26902688
Deeg, R., Hardie, I., & Maxfield, S. (2016). What is patient capital, and where does it exist? Socio-Economic Review, 14(4), 615–625. Διαθέσιμο σε: https://doi.org/10.1093/ser/mww030
Comerma, L. (2024). The Normative Influence of the Belt and Road Initiative in Europe. Journal of Current Chinese Affairs. Διαθέσιμο σε: https://doi.org/10.1177/18681026241277215
Downes, J. F., & Lai, K. (2025). EU-China relations in a post-COVID-19 world order: the context of the BRI project. Frontiers in Political Science, 7. Διαθέσιμο σε: https://doi.org/10.3389/fpos.2025.1644327
Harlan, T. (2020). Green development or greenwashing? A political ecology perspective on China’s green Belt and Road. Eurasian Geography and Economics, 62(2), 1–25. Διαθέσιμο σε: https://doi.org/10.1080/15387216.2020.1795700
Himmer, M., & Rod, Z. (2023). Chinese Debt Trap diplomacy: Reality or myth? Journal of the Indian Ocean Region, 18(3), 1–23. Διαθέσιμο σε: https://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/19480881.2023.2195280
Horn, S., Reinhart, C. M., & Trebesch, C. (2021). China’s overseas lending. Journal of International Economics, 133, 103539. Διαθέσιμο σε: https://doi.org/10.1016/j.jinteco.2021.103539
Khan, A., Shi, C., & Ali, F. (2024). An integrated approach to strengthening maritime security: a case study of Gwadar Port of Pakistan. Marine Development, 2(1). Διαθέσιμο σε: https://doi.org/10.1007/s44312-024-00027-0
Li, J., Dong, S., Li, Y., Wang, Y., Li, Z., & Wang, M. (2023). Environmental governance of transnational regions based on ecological security: The China-Mongolia-Russia Economic Corridor. Journal of Cleaner Production, 422, 138625. Διαθέσιμο σε: https://doi.org/10.1016/j.jclepro.2023.138625
Li, W., & Lu, S. (2024). Assessing Structural Transformation and the Potential Impacts of Belt and Road Initiative Projects in Africa. European Journal of Development Research, 36. Διαθέσιμο σε: https://doi.org/10.1057/s41287-024-00624-1
Liu, W., & Dunford, M. (2016). Inclusive globalization: unpacking China’s Belt and Road Initiative. Area Development and Policy, 1(3), 323–340. Διαθέσιμο σε: https://doi.org/10.1080/23792949.2016.1232598
Luttwak, E. N. (1990). From Geopolitics to GeoEconomics: Logic of Conflict, Grammar of Commerce. The National Interest, 20, 17–23. JSTOR. https://doi.org/10.2307/42894676
Malik, H. (2012). Strategic Importance of Gwadar Port. Journal of Political Studies, 19(2), 69. Διαθέσιμο σε: https://pu.edu.pk/images/journal/pols/pdf-files/gwadar%20article-winter2012.pdf
Miao, J. T. (2021). Understanding the soft power of China’s Belt and Road Initiative through a discourse analysis in Europe. Regional Studies, Regional Science, 8(1), 162–177. Διαθέσιμο σε: https://doi.org/10.1080/21681376.2021.1921612
Ng, L. S., Campos-Arceiz, A., Sloan, S., Hughes, A. C., Tiang, D. C. F., Li, B. V., & Lechner, A. M. (2020). The scale of biodiversity impacts of the Belt and Road Initiative in Southeast Asia. Biological Conservation, 248, 108691. Διαθέσιμο σε: https://doi.org/10.1016/j.biocon.2020.108691
Nye, J. (2011). The Future of Power on JSTOR. Jstor.org. Διαθέσιμο σε: https://doi.org/10.2307/41149419
- Ezeanyika, I. Opurum, Ibekwe, E., & J. Adigwe. (2024). China’s Economic Diplomacy and Soft Power Strategy. Administratio Publica, 32(3), 202–226. Διαθέσιμο σε: https://doi.org/10.61967/adminpub.2024.32.3.11
Sari, D., & Nabiilah, R. (2024). China’s Debt Trap in Indonesia: A Case Study of the Jakarta-Bandung High-Speed Rail Project. Ilomata International Journal of Social Science, 5(1), 302–313. Διαθέσιμο σε: https://doi.org/10.61194/ijss.v5i1.1113
Shuai, J., Zhao, Y., Wang, Y., & Cheng, J. (2021). Renewable Energy Product Competitiveness: Evidence from China and the Belt and Road Countries. SSRN Electronic Journal. Διαθέσιμο σε: https://doi.org/10.2139/ssrn.3920296
Simonov, M. (2025). The Belt and Road Initiative and Partnership for Global Infrastructure and Investment: Comparison and current status. Asia and the Global Economy, 5(1), 100106. Διαθέσιμο σε: https://doi.org/10.1016/j.aglobe.2025.100106
Tagliapietra, S. (2024). The European Union’s Global Gateway: An institutional and economic overview. The World Economy, 47(4). Διαθέσιμο σε: https://doi.org/10.1111/twec.13551
Zainab, T. (2024). The Belt and Road Initiative: A Threat for the West? South Asia Journal. Διαθέσιμο σε: https://southasiajournal.net/the-belt-and-road-initiative-a-threat-for-the-west/
Πρωτογενείς πηγές
Asian Development Bank. (2017). Meeting Asia’s Infrastructure Needs. Διαθέσιμο σε: https://www.adb.org/publications/asia-infrastructure-needs
Belt and Road Portal. (2017). Guidance on Promoting Green Belt and Road. Διαθέσιμο σε: https://eng.yidaiyilu.gov.cn/p/12479.html
European Commission. (2021). Statement by President von der Leyen on the Global Gateway. Διαθέσιμο σε: https://ec.europa.eu/commission/presscorner/detail/et/statement_21_6522
Full Text: Action Plan on the Belt and Road Initiative. (30 Μαρτίου 2015). English.www.gov.cn. Διαθέσιμο σε: https://english.www.gov.cn/archive/publications/2015/03/30/content_281475080249035.htm
International Commission of Jurists. (2017). Special Economic Zones in Myanmar and the State Duty to Protect Human Rights. Διαθέσιμο σε: https://www.icj.org/wp-content/uploads/2017/02/Myanmar-SEZ-assessment-Publications-Reports-Thematic-reports-2017-ENG.pdf
International Development Finance Corporation. (9 Δεκεμβρίου 2024). DFC Celebrates Nearly $50 Billion Invested Over Five Years to Advance Development. Διαθέσιμο σε: https://www.dfc.gov/media/press-releases/dfc-celebrates-nearly-50-billion-invested-over-five-years-advance-development
Ministry of Ecology and Environment. (2017). Report on the State of the Ecology and Environment in China. Διαθέσιμο σε: https://english.mee.gov.cn/Resources/Reports/soe/SOEE2017/201808/P020180801597738742758.pdf
Ministry of Foreign Affairs of the People’s Republic of China. (2015). Vision and Actions on Jointly Building Silk Road Economic Belt and 21st-Century Maritime Silk Road. Διαθέσιμο σε: https://www.fmprc.gov.cn/eng/wjb/zzjg_663340/yzs_663350/xwlb_663352/202406/t20240606_11388252.html
Ειδησεογραφικές πηγές
Arredy, J. (2025). China’s Premier Outlines Deeper Commitment to U.N. The Wall Street Journal. Διαθέσιμο σε: https://www.wsj.com/world/china/chinas-premier-outlines-deeper-commitment-to-u-n-842424c2
Brinza, A., Bērziņa-Čerenkova, U. A., Le Corre, P., Seaman, J., Turcsányi, R., & Vladisavljev, S. (2024). EU-China relations: De-risking or de-coupling − the future of the EU strategy towards China. European Parliament. Διαθέσιμο σε: https://www.europarl.europa.eu/RegData/etudes/STUD/2024/754446/EXPO_STU(2024)754446_EN.pdf
Cheong, D. (2022). Chinese ‘Debt Traps’ in Southeast Asia: What the Data Say. ISEAS Perspective, 2022(88). Διαθέσιμο σε: https://www.iseas.edu.sg/articles-commentaries/iseas-perspective/2022-88-chinese-debt-traps-in-southeast-asia-what-the-data-say-by-darren-cheong/
China-Pakistan Economic Corridor Authority. (11 Μαΐου 2023). CPEC Annual Report 2022. Διαθέσιμο σε: https://www.cpec.org.nz/documents/annual-reports/103-cpec-2022-annual-report-pdf
EXIM Bank. (2025). EXIM’s China Competition Committee Focuses on U.S. Competitiveness and Strategic Response to China’s Industrial Policies. Διαθέσιμο σε: https://www.exim.gov/news/exims-china-competition-committee-focuses-competitiveness-and-strategic-response-chinas
Gelpern, A., Horn, S., Morris, S., Parks, B., & Trebesch, C. (2021). How China Lends: A Rare Look into 100 Debt Contracts with Foreign Governments. Διαθέσιμο σε: https://www.cgdev.org/sites/default/files/how-china-lends-rare-look-100-debt-contracts-foreign-governments.pdf
Henagan, W. (28 Μαρτίου 2025). Reauthorizing DFC: A Primer for Policymakers. Council on Foreign Relations. Διαθέσιμο σε: https://www.cfr.org/article/reauthorizing-dfc-primer-policymakers
Ismail, M. (11 Αυγούστου 2023). China-Pakistan Economic Corridor (CPEC): Economic and Strategic Implications for Pakistan. ResearchGate. Διαθέσιμο σε: https://www.researchgate.net/publication/373048493_China-Pakistan_Economic_Corridor_CPEC_Economic_and_Strategic_Implications_for_Pakistan
Lew, J. J., Roughead, G., Hillman, J., & Sacks, D. (Μάρτιος 2021). China’s Belt and Road: Implications for the United States. Council on Foreign Relations. Διαθέσιμο σε: https://www.cfr.org/task-force-report/chinas-belt-and-road-implications-for-the-united-states/findings
Mazzocco, I., & Palazzi, A. L. (2023). Italy Withdraws from China’s Belt and Road Initiative. CSIS. Διαθέσιμο σε: https://www.csis.org/analysis/italy-withdraws-chinas-belt-and-road-initiative
Parker, C. (17 Ιανουαρίου 2017). China’s Xi Jinping defends globalization from the Davos stage. World Economic Forum. Διαθέσιμο σε: https://www.weforum.org/stories/2017/01/chinas-xi-jinping-defends-globalization-from-the-davos-stage/
Runde, D. F. (2024). The U.S. EXIM Bank in an Age of Great Power Competition. CSIS. Διαθέσιμο σε: https://www.csis.org/analysis/us-exim-bank-age-great-power-competition
State Administration of Foreign Exchange. (2025). China’s foreign exchange reserves rise in August. www.gov.cn. Διαθέσιμο σε: https://english.www.gov.cn/archive/statistics/202509/07/content_WS68bd6ccbc6d0868f4e8f5629.html
Thirlwell, M. P. (2010). Return of Geo-economics. Globalisation and National Security. Lowy Institute for International Policy. Διαθέσιμο σε: https://www.files.ethz.ch/isn/121234/Thirlwell,%20The%20return%20of%20geo-economics_web%20and%20print.pdf
Wang, C. N. (5 Φεβρουαρίου 2024). China Belt and Road Initiative (BRI) Investment Report 2023. Green Finance & Development Center. Διαθέσιμο σε: https://greenfdc.org/china-belt-and-road-initiative-bri-investment-report-2023/?utm
White, J. (2020). China’s Indian Ocean ambitions. Brookings. Διαθέσιμο σε:https://www.brookings.edu/wp-content/uploads/2020/06/FP_20200615_chinas_indian_ocean_ambitions_white-1.pdf
Πηγή εικόνας: Trade Financial Global. (2024). A Guide to China’s Belt and Road Initiative. Διαθέσιμο σε: https://www.tradefinanceglobal.com/posts/guide-to-belt-and-road-initiative/