Διεθνής και Ευρωπαϊκή Πολιτική Επικαιρότητα

Η φαντασίωση της εθνικιστικής απομόνωσης

  Διωγμοί , Τείχη , Προστατευτισμός και Εθνικιστική Υστερία … Αυτά είναι μόνο λίγα από τα επιχειρήματα του νέου Αμερικανού Προέδρου . Ενός Προέδρου που δε πήρε την εξουσία με βία – αν και η λεκτική βία και ο ψυχολογικός πόλεμος που αξιοποίησε κατά την εκστρατεία του είναι χαρακτηριστικό της τακτικής του – αλλά εξελέγη μέσα από συνταγματικά κατοχυρωμένη διαδικασία. Συμπέρασμα : Υπήρχε ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό πολιτών που με καθαρή τη συνείδηση τους πήγαν και τον ψήφισαν. Αλλά είναι στα αλήθεια τόσο παράξενο το γεγονός ότι τελικά τα κατάφερε ; Ειλικρινά δε το νομίζω.

           Το Μάιο του 2012 στην μικρή μας Ελλάδα συνέβη ένα πρωτοφανές γεγονός που κάποιοι το χαρακτήρισαν ως νίκη του φασισμού και κάποιοι άλλοι το παρουσίασαν ως την απόλυτη νίκη του πατριωτικού Ελληνικού ιδεώδους. Αναφέρομαι φυσικά στην είσοδο του κόμματος «Χρυσή Αυγή» στο Eλληνικό Κοινοβούλιο, με ποσοστό 6.97% το οποίο ισοδυναμεί σε 440.000 ψήφους . Για να χρησιμοποιήσω την αγαπημένη φράση των οπαδών του συγκεκριμένου κόμματος «Μισό εκατομμύριο Έλληνες μας έδωσαν την ψήφο τους γιατί θέλουν τη χώρα τους πίσω» . Στέκομαι όμως στο κομμάτι της φράσης «Θέλω τη χώρα μου πίσω» κάτι που χρησιμοποιήθηκε συχνά και  από τον Αμερικανό Πρόεδρο κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του καμπάνιας.  Οι  δύο προαναφερόμενοι αξιοποιούσαν αυτή τη φράση για να επιδείξουν το πόσο πολύ έχει ξεπέσει το Μεσαιωνικό ιδεώδες , τότε που τα κράτη περιβάλλονταν από τείχη και σύμφωνα με εκείνους δεν υπήρχαν μετακινήσεις μεταξύ των λαών ή αλλιώς «λαθρομετανάστες» όπως αρέσκονται να λένε. Για την ιστορία και μόνο, τα περισσότερα κράτη που δημιουργήθηκαν ήταν αποτέλεσμα συνένωσης φυλετικών χαρακτηριστικών από τυχόν κατακτήσεις ή εγκαταστάσεις διαφόρων φύλων σε γεωγραφικές περιοχές.
           Υπάρχει όμως και μιαν άλλη πλευρά της  φράσης «Θέλω τη χώρα μου πίσω» που τείνει να μετατραπεί σε δόγμα της σύγχρονης πολιτικής και κοινωνικής ιστορίας μας . Είναι η πλευρά της λαϊκιστικής πολιτικής τάσης  που συνεχώς αναπτύσσεται στα  περισσότερα κράτη της γηραιάς μας ηπείρου . Τον Ιούνιο του 2016 η Βρετανία αποφάσισε, μετά από δημοψήφισμα,  την έξοδο από την Ε.Ε.  Και εδώ βλέπουμε πάλι τη χρήση της πολύ αγαπημένης φράσης «Θέλω τη χώρα μου πίσω» αλλά  με διαφορετική ερμηνεία αυτή  τη φορά .  Πρόκειται για την αποστροφή κάποιων κρατών για το Ευρωπαϊκό ιδεώδες και την υιοθέτηση της πεποιθήσεως πως η απομόνωση θα οδηγήσει στην ενδυνάμωση της χώρας . Στον ίδιο δρόμο ακολουθεί και η Γαλλία με την Πρόεδρο του κόμματος «Εθνικό Μέτωπο» Marine Le Pen να δηλώνει ότι θα πρέπει να ληφθούν σκληρά μέτρα έναντι των προσφύγων και φυσικά την ανυπομονησία της για αυτονόμηση της Γαλλίας από την Ε.Ε. Πλέον είμαι σίγουρος ότι δε θα αργήσουν να ακολουθήσουν και άλλοι αφού η «Συμμαχία για την Ειρήνη και την Ελευθερία» που πρεσβεύει τον προστατευτισμό , την απαξίωση των μεταναστών και προσφύγων και άλλα «δημοκρατικά» και «εκσυγχρονιστικά» ιδεώδη , δυναμώνει διαρκώς.
          «Τις πταίει;» Είχε αναρωτηθεί ο Χαρίλαος Τρικούπης. Ποιος φέρει την ευθύνη για αυτή την εξέλιξη της διεθνούς κοινωνίας αναρωτιόμαστε εμείς σήμερα; Η δική μου απάντηση είναι αρκετά σύντομη , Φταίμε εμείς και μόνον εμείς! Θα κοροϊδεύαμε τους εαυτούς μας αν ισχυριζόμασταν διαφορετικά . Γιατί ποιος μπορεί να διαψεύσει ότι ο Trump , η Χρυσή Αυγή , η LePen , ο Farage και οι λοιποί εκπρόσωποι αυτών των κομμάτων που διαπνέονται από έναν ατελείωτο εθνικιστικό φανατισμό , ένα λανθάνον πατριωτικό παραλήρημα και μια λαϊκιστική φαντασίωση είναι κάτι  διαφορετικό από καθρέπτες του σκοτεινού μας  εαυτού. Γιατί λοιπόν τους κατηγορούμε για κάτι που εμείς οι ίδιοι άνθρωποι τους ψηφίσαμε να πράξουν; Και φυσικά το μεγαλύτερο φταίξιμο το έχουμε εμείς που δεν τους υποστηρίξαμε και σήμερα βγαίνουμε στους δρόμους να διαμαρτυρηθούμε για το αποτέλεσμα. Και είναι μεγαλύτερη η δική μας ευθύνη αφού είχαμε χρέος να μην επιτρέψουμε αυτήν την κατάσταση. Αλλά δεν τα καταφέραμε . Δεν τα καταφέραμε γιατί παρατηρούσαμε  αλλά δεν βλέπαμε , ακούγαμε αλλά δεν προσέχαμε . Γράφει ο Στέλιος Ράμφος στο βιβλίο του «Πολιτική από στόμα σε στόμα» : «Καμία φορά τα εγκλήματα της ακρισίας είναι χειρότερα από τα εγκλήματα  της αγριότητος επειδή ακριβώς τα δικαιολογούν χωρίς καμιά αναστολή». Εμείς παραμείναμε κοιμισμένοι στην μελωδία της προσωπικής μας οικονομικής και κοινωνικής  ανάπτυξης με κάθε κόστος,  που σβήσαμε από το μυαλό μας την ανάπτυξη της παιδείας αλλά και την συμμετοχή μας για την βελτίωση της κοινωνίας συνολικά . Γιατί δεν είναι η οικονομία ηλίθιε – για να παραφράσω τα λόγια του James Carville – αλλά η κοινωνία.-

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *