Διεθνής και Ευρωπαϊκή Πολιτική Επικαιρότητα

Καταλωνία και Δυτική Θράκη Μπορεί κανείς να μιλήσει για Ομοιότητες;

γράφει ο Γεώργιος Εμμ. Γρυσμπολάκης
Πολλά έχουν γραφτεί τελευταία για την προσπάθεια ανεξαρτητοποίησης της Καταλωνίας και τον συσχετισμό της με την Δυτική Θράκη.
Το παρόν κείμενο θα προσπαθήσει να δώσει μια σύντομη εικόνα των διαφορών μεταξύ των δύο.
Η Αρχή της Αυτοδιάθεσης, ως νομικός κανόνας, θεσμοθετείται στην Χάρτα των Η.Ε. (άρθρο 1, παρ. 2, άρθρο 55), στοχεύοντας στην δημιουργία συνθηκών σταθερότητας/ευημερίας μεταξύ των εθνών.
Θέτει τις βάσεις για την ευημερία μεταξύ των λαών, στοχεύει στην επίλυση  των διεθνών οικονομικών, κοινωνικών και συναφών προβλημάτων, στον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών.
Το δε Ψήφισμα Νο. 1514(XV)/1960 (Δικαίωμα Απόσχισης από τα Μητροπολιτικά Κράτη), καθώς και το αντίστοιχο Νο. 2625(XXV)/1970, κάνουν ιδιαίτερη μνεία στην υποχρέωση των κρατών να σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα (των μειονοτήτων συμπεριλαμβανομένων), μη αρνουμενα την απομάκρυνση υπό προϋποθέσεις ως θεραπευτικό μέσο (παρ. 7 του δεύτερου Ψηφίσματος).
Με την συγκεκριμένη Αρχή να επιβάλλεται από τη Δύση σε άλλα Κράτη (τα οποία δεν φημίζονταν για την προσήλωσή τους στην προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων) και παρά την έντονη αμφισβήτηση του Δικαιώματος Απόσχισης το οποίο την συμπληρώνει, τον 20ο αιώνα διάφορες εθνικές ομάδες/εθνότητες μετουσιώθηκαν σε Εθνικά Κράτη (π.χ. Πακιστάν, Ερυθραία, Κροατία), χωρίς όμως το φαινόμενο να γενικευτεί (π.χ. αποτυχία ίδρυσης Κουρδικού Κράτους έως και σήμερα).  
Τα αποσχιστικά κινήματα, αναπτύσσονται κυρίως σε κράτη των οποίων χαρακτηριστικό γνώρισμα είναι η πολυεθνική τους σύνθεση.
Οι μειονότητες δεν συνιστούν από μόνες τουςέναν λαό, μήν έχοντας Δικαίωμα στην Αρχή της Αυτοδιάθεσης, εκτός από τις περιπτώσεις κατά τις οποίες παραβιάζονται/καταπατώνται κατάφορα και συστηματικά τα θεμελιώδη δικαιώματα τους και αποκλείεται η δυνατότητα πιθανής ειρηνικής λύσης.  
Στην περίπτωση της Καταλωνίας ακυρώθηκαν στοιχεία του καθεστώτος αυτονομίας. Δεν καταπατήθηκαν θεμελιώδη δικαιώματα στο σύνολό τους.
Η μή ειρηνική λύση/συμβιβασμός, ενδεχομένως δημιουργεί στα εμπλεκόμενα μέρη προβλήματα, ήτοι α) αδυναμία ενσωμάτωσης του Ευρώ, δυσκολίες ελεύθερης μετακίνησης εντός και εκτός Ισπανίας για την Καταλωνία, β) αποσχιστικές τάσεις των Βάσκων για την Ισπανία, γ) ενδεχόμενες αποσχιστικές τάσεις Βαυαρών, Σκώτων, Φλαμανδών για την Ε.Ε.
Η περίπτωση της Δυτικής Θράκης δεν παρουσιάζει ομοιότητες.
Βάσει της Συνθήκης της Λωζάννης (1923), παρά το κοινό θρήσκευμα, η μή ανταλλάξιμη μουσουλμανική μειονότητα ήταν και συνεχίζει να είναι φυλετικά/γλωσσικά ανομοιογενής, απολαμβάνοντας όμως το σύνολο των προνομίων και δικαιωμάτων που απολαμβάνουν και οι υπόλοιποι Ελληνες πολίτες.
Περιπτώσεις όπως εκείνη της ομόφωνης καταδίκης της Ελλάδος από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (27 Μαρτίου 2008) δεν συνιστούν παραβίαση θεμελειωδών δικαιωμάτων στο σύνολό τους.
Η καταδίκη αφορούσε στην παραβίαση του δικαιώματος »συνέρχεσθαι και συνετερίζεσθαι» για τις »Τουρκική Ενωση Ξάνθης» και ΕΜΙΝ, αποτέλεσμα »αβλεψίας» της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, η οποία σωστά δεν αποδέχτηκε (2005) τον επιθετικό προσδιορισμό »τουρκικός» για λόγους εθνικής ασφαλείας (βλ. επιδιώξεις γείτονος Τουρκίας).  
  
Οι πολίτες, τα κέντρα αποφάσεων των χωρών – μελών της Ε.Ε., καθώς και η ίδια η Ε.Ε. θα πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί όταν ομιλούμε για αυτονομία/απόσχιση συγκεκριμένων περιοχών από τα κυρίαρχα εθνικά κράτη.
Η Ευρώπη υπέφερε από βίαιες αλλαγές συνόρων, τις οποίες »πλήρωσε» με το αίμα των πολιτών της.

Ως εκ τούτου, στο σημερινό ασταθές γεωπολιτικό/οικονομικό διεθνές περιβάλλον η επίδειξη πολιτικής οξυδέρκειας είναι επιτακτική.        
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *